RubenCelikkol, 12 maart 2012
Guatemala , Ukutula 27°

Vulkaantje Temmen

Ho-La! Paar weekjes verder dus tijd voor een nieuw verhaal:

Om jullie maar uit jullie lijden te verlossen zal ik maar aftrappen met ons avontuur 2 weekenden terug. Waarschijnlijk heeft al meer dan de helft van jullie de foto´s op Merijns Facebook al gezien maar reageer maar gwn even heel verast voor mij.

We hebben namelijk een vulkaan beklommen! ooohhw.. aaahw... jaa echt waar!

Ondanks het feit dat we er totaaaal niet uitzien als buitenlanders krijgen we toch steeds foldertjes in onze handen geduwd van trips en dergelijke. Is aan de ene kant zwaar irritant maar zo zijn we wel op de vulkaantrip gekomen dus ja.. en zoiezo moesten we natuurlijk wel wat doen met die tientallen vulkanen waar Guatemala o.a. om bekend staat. Beklimmen dus! Eerst even formuliertje invullen en betalen op vrijdagmiddag en later om 18:30 een meeting. De prijs: 750Q (incl. slaapzak en gear). Leek op het eerste gezicht best veel maar was uiteindelijk elke centavo waard. Tijdens het formulier invullen kwam ik er achter dat mijn knie nog wel eens moeilijk zou kunnen gaan doen. No tengas pena, gewoon gaan! Tijdens de meeting die avond kwamen we erachter dat onze gids (Canadees) echt een enorme droogkloot was. Hij ging namelijk eerst helemaal uit z´n hoofd (oplezen uit boekje) wat vertellen over de vulkaan zelf en wat de klim allemaal inhoud. Hij begon met de volgende zin: ´Welcome, I´m glad you chose to climb the Acatenango, it´s the best one and the hardest´. Nice, weer eens wat uitdaging!. Na de info etc. mochten we uit een paar kisten wat warme kleding uitzoeken. Waarom warme kleding? Nou.. op de top was het rond het vriespunt. Nadat iedereen z´n assortiment aan veel te grote vesten etc. bij elkaar had geraapt konden we snacks en water (minimaal 4,5L pp) gaan kopen en naar bedje toe.
Zaterdagochtend om 6 uur al verzamelen om het eten en de tentspullen te verdelen over 11 mensen. Uiteindelijk hadden we ieder ongeveer 20 kilo om mee de vulkaan op te zeulen. Er waren nog wat tentstokken en zeilen over dus ja dan neem ik die ook wel even dacht ik. De gent spelen is soms letterlijk wat zwaarder dan je denkt. Goed.. eerst met ze allen wat ontbijten in Antigua zelf en daarna een hobbelig ritje van een uur naar de voet vd vulkaan. Eenmaal daar: niks stretchen of warmlopen, no gewoon meteen het zwaarste gedeelte: Farmland. Dit was los zandachtig gesteente stijl omhoog. Met twee stappen kwam je er steeds maar 1 vooruit. Hier kwamen de stokken die we meekregen dan ook zeer goed van pas. Er liep overigens ook een bewaker met ons mee. Dit was vooral nodig voor de bossen, want ja.. het blijft Guatemala eh. Het was soms net of deze man gewoon de vulkaan op zweefde.. Hij vond de heupgesp vd backpack maar vervelend en had die dus maar gewoon los. Even voor de duidelijkheid: dit houdt in dat hij het volledige gewicht van zijn backpack (die ook nogis de zwaarste was van iedereen) met alleen zijn rug en schouders droeg. Daarnaast vond hij de stokken ook maar overbodige luxe en had die dus ook niet. Ik heb misschien 1 keer zien hijgen... wat een held. Na 15 min banjeren kregen we al een korte pauze. Best snel zou je zeggen maar iedereen was he-le-maal kapot. Zoiezo moet je nog even wennen aan de dunne lucht op 2500 meter hoogte maar zonder warming-up stijl een los duinpad op is gewoon al vreselijk zwaar op zich. Na Farmland kwam Rain Forest, wat ook nog best pittig was. Hierna zei onze guide (Robin) gelukkig: ´Ok guys, this was the hardest part´. Toen we hier eenmaal doorheen waren, waren we aangekomen bij Pine Forest. Na ongeveer 3,5 uur zwoegen en bijten met korte drinkpauzes was het dan eindelijk tijd voor de lunchpauze. We liepen voor op schema dus we hadden een goddelijk uur de tijd om bij te komen. De guide viel als een blok in slaap en ik had even een intiem moment met mijn heerlijke broodje. Als mijn maag op dat moment kon spreken was er een hoop vunzige taal en gekreun uit gekomen kan ik je vertellen. Elke keer als we een pauze hadden was je vaak na 2 min alweer op adem maar als je dan weer verder ging, had je na 3 min alweer geen puf meer om te praten. Zelfs na dat uur rust begon je lichaam alweer na 5 min klimmen: ´Hé! Kan je nou verdomme ff kappen met bewegen!´. Constant bijten en doorlopen. De 2 uur na de lunchpauze waren qua terrein relatief makkelijk maar wel een stuk steiler. Ook werd het voor je lichaam steeds moeilijker en moeilijker. Bij de laatste drinkpauze zei Robin eindelijk: ´Ok only 30 min. left´. Dit klonk natuurlijk als muziek in onze oren. Het enige nadeel is dat als je weet dat je er bijna bent, je elke stap gaat tellen haha. Dit laatste stuk was ook door los vulkaanzand dus nou niet wat je noemt een pretje maar als je dan boven bent en je backpack af mag gooien voel je je toch wel heer-lijk! Waren we op de top? Neuj.. we hadden besloten om het kamp op te zetten op een plat stuk ongeveer 200m onder de top vanwege het weer daarboven. Later zou blijken dat dat een goede keuze was. Nadat we wat foto´s hadden gemaakt van onze arival gingen we met ze allen even de tenten opzetten: 2 vijfpersoons (in elk 4 mensen), 1 2persoons (bewaker en guide) en 1 3persoons (Ik, Merino en Rox). Tijdens het opzetten vd tenten begon het opeens al heel mistig en een stuk kouder te worden. Het advies was dan ook om alle kleding die je mee had aan te trekken voor het laatste stuk naar de top. ´Everybody geared up? Yes? Ok, Let´s go!´. Het eerste stuk ging prima totdat we over een soort kam moesten met links een stijl zandstuk de mist in en rechts een ravijn.. Er stond nu ook een ongelooflijk harde wind, wat het een soort onmogelijk maakte. U mag 3 keer raden in welke richting de wind stond.. Jawel hoor, richting het RAVIJN! Om het nog even wat makkelijker te maken moesten we ook nog over rotsen klouteren.. tuurlijk doen we ff toch. Na dit klotestuk dachten we allemaal wel dat het zware een beetje over was. Ehm... nee, de laatste 100m was een retestijle helling van vulkaanzand. Gelukkig mocht je dit op eigen tempo doen. Daarnaast was het zicht ongeveer 3of4 meter dus had je geen flauw idee waar iedereen was. Dus ja dan maar naar de grond blijven kijken en stappenstappen. Toen ik na ongeveer 90mn naar boven keek met me natte kop vol opgevlogen vulkaanzand zag ik een wazige gedaante wat leek op Robin die me een welverdiende ´boks´ gaf: ´Well done bro, you´re one of the first´. Wat later kwam Merijn naar boven gekropen en zakte neer op ze knieen. Ik vroeg hem: ´Awe hoezo ben je zo laat dan?´. Waarop hij subtiel antwoorde met: ´JA IK WAS VERDOMME MET ME KNIE OP EEN STUK STEEN GEFLIKKERD!!´. De wind was hier inmiddels zo hard dat je er met je volle gewicht op kon liggen. Men leest dit nu met de gedachte: jaa maar dat heb je ook weleens in Nederland, NEE niet dus. Toch echt wel een stukje harder mensen.. Toen iedereen boven was gingen we dwars door de krater naar de andere kant van Acatenango voor het uitzicht op Fuego (actieve vulkaan). Merijn, ik, Rox en nog 2 anderen waren in dat stukje de rest kwijtgeraakt door het korte zicht maar gelukkig hadden we ze snel alweer gevonden. Snel over de andere kant vd krater geklommen (ook dit kon weer niet zonder vulkaanzand in je ogen etc.) en een plekje achter een stuk rots zoeken. Eerst dacht ik echt, waat doe ik hier? maar toen waaide uit het niets de mist weg en kwam er een adembenemend uitzicht tevoorschijn: rechts de zon met zijn stralen weerkaatsend op de wolken en links de vulkaan Fuego! Nog nooit zoiets moois gezien. Best onwerkelijke gedachte dat je een vulkaan zit te bekijken van de top van een ander.. en dat op een hoogte van 4000m! Na een half uur wilde het grootste gedeelte vd groep alweer weg omdat het steeds kouder werd. Ik wilde nog blijven met 3 anderen en we zouden wachten tot Robin de anderen had teruggebracht. Na 10 min hoorden we geschreeuw van boven ons dat het veel te gevaarlijk werd en dat de wind stormachtige vormen ging aannemen. Weg daar dus! We moesten op handen en voeten over die kraterkam heen anders werd je gewoon bijna opgetild en weggeblazen! De weg naar beneden was dan ook echt ongelooflijk ziek. Sommige mensen zagen het dan ook niet echt meer zitten, waaronder Rox dus toen ben ik maar bij haar gaan lopen en zijn we samen afgedaald. Hand in hand, kameraaaden! Na een bijna onmogelijke quest naar beneden verschenen uit het niets een paar tentjes en waren we weer thuis. Snel opfrissen en bij het fijne kampvuur gaan zitten met een ijskoud biertje terwijl Robin het eten klaar maakte.. Wat was ik blij dat ik dat had meegenomen. Dit had ik overigens niet alleen voor mezelf gedaan: Robin had namelijk in de 50 keer dat hij de vulkaan beklommen had nog NOOIT een biertje gedronken op de top. Dat kan natuurlijk niet! Dus ook hij kon genieten van z´n allereerste fijne biertje op de vulkaan. Ze gezicht sprak boekdelen. Wat voelt het toch goed om mensen blij te maken. Ik had van het avondmaal niet veel verwacht maar het bakje met rijst en groentecurry was echt fantastisch! Toen het biertje op was, besloten wij maar als eerste de tent in te gaan. Veel slechter had ik niet kunnen slapen. allemachtig. Dat matje had nou niet echt veel nut en ik kon me benen niet strekken. Dit kwam omdat we in de breedte lagen ipv in de lengte. Ik zei toen we gingen slapen ook nog: ´kunnen we niet beter ff een kwartslag draaien?´ maar nee, Jut en Jul waren moe en vonden het niet nodig. De volgende ochtend had je de keus om om 5 uur sochtends nog een keer naar de top te klimmen omdat het zo mistig was die avond. Merijn en Rox zijn blijven liggen maar ik ging na wat twijfelen toch wel mee. Als je ergens aan begint, maak je het ook af dacht ik. We konden de avond ervoor namelijk niet naar het echte uiterste topje van 4km en dat wilde ik zoiezo nog doen. In het begin kwam de spijt even opborrelen omdat het niet normaal koud was en me knieblessure weer even om de hoek kwam kijken maar dat gevoel was al snel weer weg toen ik weer op de top stond. WAT EEN VIEW! Alle wolken waren laag en je kon alles helder zien. Weer een plekje achter een rots gezocht en wachten of Fuego nog uit zou barsten. Meer dan pluimpjes rook hebben we helaas niet kunnen zien maarja je kan niet alles hebben eh. Het was het zoiezo helemaal waard door het uitzicht. Prachtig!
Weer terug bij het kamp konden we gaan genieten van een welverdiend ontbijtje: Bagels met cream cheese yeah! Daarna kamp weer afbreken (ging een stuk sneller dan ik dacht), de spullen weer verdelen en gaan maar weer. De weg naar beneden was een andere route en veel en VEEL sneller. Het omhoogklimmen naar de top heeft uiteindelijk 7-8 uur geduurd terwijl naar beneden ongeveer 2,5 uur was. Niet echt voor te stellen maar het was echt zo. Het was voornamelijk door Rain Forest naar beneden: heel steil, glibberig en bijna geen pauzes. Na het laatste stukje Farm Land waren we dan eindelijk weer aan de voet van Acatenango. Dan besef je het: je heb gewoon een vulkaan beklommen! Goed gevoel! Mijn respect gaat nog even uit naar Rox die het met haar astma en kapotte knie toch echt wel ff geflikt heb. Voor mij was dit namelijk physiek het zwaarste wat ik ooit heb moeten doorstaan. Onder andere door die klote knie.. Laatste foto´tje van onze vieze brakke koppen en weer terug de shuttle in. Bij de hostel hebben we nog even snel emails en dergelijke uitgewisseld en daarna zijn we half joggend naar huis gegaan voor die belachelijk fijne douche!

Ik hoop dat ik over heb kunnen brengen hoe ongelooflijk mooi maar ook belachelijk zwaar deze tocht was. Het was het uiteindelijk allemaal waard!! Prachtige ervaring en leuk voor de kleinkinderen later!


Er komt snel meer!

xxx greetz van de gelukkigen hier xxx

Verras Ruben in Guatemala met een belletje via HalloBuitenland.nl